۱۷ آذر ۱۳۸۸

ریما رامین فر

جشنواره تئاتر بانوان یکهفته ای است که تمام شده . گرچه شروع شدنش هم چندان مفید نبود. اما تمام شد . زمانیکه قرار شد برای چاپ کتاب معرفی نمایشهای امسال از بازبینی کارهای شرکت کننده عکاسی کنم، تازه شدم آواره مکانهای تمرین گروه ها . که هر کدام گوشه ای از شهر و با شرایطی عجیب و غریب انتظارم را میکشیدند. مثلا این عکس مربوط به تمرینات نمایش غریبه ای در خانه است که از بی جایی در خانه خانم دلارا نوشین کارگردان نمایش انجام شد. تمام لوازم منزل را در گوشه ای جمع کرده و رویش پارچه کشیده بودند.
ایشان بعد از اینکه متوجه شدند کارشان در برنامه جشنواره پذیرفته شده. در به در افتادند دنبال گرفتن محلی برای تمرین، از متولیان برگزاری جشنواره که در نهایت فهمیدند بهترین مکان همانا کنج خلوت خانه پدری است.
meisam [ ۲۸ آذر ۱۳۸۸ ]

وای بر ما و وایتر بر آنانکه کاری کنند که زن ایرانی اسلحه به دست بگیرد.


جزیره در کهکشان [ ۱۷ آذر ۱۳۸۸ ]

سلام . خب چه خبرا؟

متاسفم واسه خودمون که هنوز به هیچ چیز ارزش نمیدیم .... تمرین تئاتر توی خونه ...روی ÷شت بوم ....توی انباری...عب نداره آزارمون بدید اذیت کنید ما ادامه میدیم .
موفق باشید .















میس شانزه لیزه


barahmand [ ۱۷ آذر ۱۳۸۸ ]

به قول دوستی بیچارگی در سرزمین ما بدیهی ترین عنصر هنری بودنه. البته چه چیزی در این سرزمین گل و بلبل معادل بیچارگی نیست خدا عالمه. جز عده ای معلوم الحال که خب حالشان خیلی معلوم است! با این اوصاف واقعا ً باید به خانم نوشین و گروهشون تبریک گفت که تونستن بیشتر جوایز جشنواره رو دریافت کنن.


احسان عباسی [ ۱۷ آذر ۱۳۸۸ ]

مصائب شیرین!


نام Name
ایمیل Email
سایت Website
پیغام Message
کد امنیتی : Security Code :
اگر تصویر نمایش داده نشده است و یا خوانا نیست، لطفا بر روی آن کلیک کنید تا عبارت جدیدی نمایش داده شود.
1526673